Ако во последно време следите содржини за ментално здравје и личен развој, можеби веќе сте наишле на теоријата „Пушти ги“. Името веднаш отвора неколку прашања: Кого треба да пуштиме? Што точно треба да им дозволиме на другите? И како тоа може да ни помогне?
Животот понекогаш едноставно станува премногу напорен. Работните обврски, семејните грижи и случувањата во светот оставаат трага врз нашиот нервен систем. Истовремено, постојано слушаме дека треба да бидеме продуктивни, редовно да вежбаме, да се дружиме, да медитираме и да внимаваме децата да земаат пробиотици.
Не е тајна дека повеќето од нас имаат прилично нездрав однос со својот телефон. Постојано ги проверуваме социјалните мрежи, бескрајно прелистуваме лоши вести и посегнуваме по уредот речиси несвесно. Но, што можеме да направиме кога времето поминато пред екран почнува да излегува од контрола и сè повеќе наликува на зависност?
Сигурно ви се случило со некого да почувствувате дека сте „на иста бранова должина“. Разговорот оди лесно, мислите се надоврзуваат сами од себе, а другата личност како да ве разбира уште пред да ја довршите реченицата.
Позитивните афирмации се едноставен начин да си дадеш поддршка секој ден. Не чинат ништо, а можеш да ги прилагодиш точно според себе. Можеш да ги запишеш на ливчиња, да ги чуваш во телефонот или едноставно да си ги повторуваш кога ти е најпотребно.
Некогаш се мисли дека чувството на вознемиреност или „тригер“ значи дека некој друг прави нешто погрешно. Некој ве прекинува додека зборувате, доцни повторно или зборува прегласно. Раздразнетоста изгледа оправдана, бидејќи проблемот очигледно е надворешен. Барем така изгледа на прв поглед.
Секојдневието полека ги менува своите навики. Некои исчезнуваат без да забележиме кога точно сме престанале да ги практикуваме. Утринското кафе без телефон, готвењето што трае со часови, читањето книга пред спиење се примери за мали ритуали што некогаш биле природен дел од денот.
Како што се приближува крајот на годината, повторно се појавува потребата да се направи некаков пресек. Во медиумите, на социјалните мрежи и во разговорите доминираат обиди за сумирање, споредување и оценување на изминатите месеци.
Телефонот за многумина е првото нешто кое го земаат наутро и последното кое го оставаат навечер. Во текот на денот, голем дел од луѓето го проверуваат десетици пати, често без ни да забележат колку често посегнуваат по него. Кратките, „успатни“ проверки изгледаат беззначајно, но со време почнуваат да го менуваат ритамот на денот.
Секоја зима приказната се повторува. Мирисот на горена пластика, гума и отпад станува дел од секојдневието, а бројките во портокалово и црвено повторно се прифаќаат како нешто нормално.
Во сабота, 1 ноември, со почеток во 11:00 часот, во населбата Расадник – Кисела Вода, ќе се одржи голема еколошка акција за чистење, во организација на граѓанското движење „За почиста Македонија“.
Пишувањето дневник е една од оние едноставни навики што имаат неочекувано голем ефект. Наместо да ја задржуваш секоја мисла во глава, бележењето ти помага да ја ставиш на „пауза“ – да ја видиш од дистанца и да ја разбереш подобро. Со тек на време, тоа станува личен ритуал на смирување и организирање на мислите.
Има нешто посебно во мирисот што шири во воздухот кога врне дожд. За многумина носи чувство на смиреност и блискост со природата, како мал потсетник дека светот има свој ритам што не зависи од нас. Не е чудо што луѓето од различни култури го доживуваат овој мирис како нешто утешно и пријатно, иако ретко размислуваме зошто е тоа така.
Во последните неколку години, сè почесто слушаме за млади луѓе кои отворено зборуваат дека посетуваат психотерапија. Тоа што некогаш се премолчуваше или доживуваше со срам и осуда, денес сè почесто се препознава како здрав начин на грижа за себе.
Има денови кога, барем на прв поглед, сè ни изгледа во ред — сме спиеле, сме јаделе, немаме нешто конкретно што нè мачи — а сепак се чувствуваме истоштено. Тоа чувство на замор, без видлива причина, често не доаѓа од нешто големо, туку од мали секојдневни навики што тивко ни ја црпат енергијата.
Живееме во време кога вербалната комуникација е полесна од кога било, а сепак, вистинското изразување на внатрешните емоции останува сложено и често запоставено. Во трката по обврски, успеси и социјално прифатените улоги, често ги игнорираме сопствените потреби, ги потиснуваме емоциите.
Во последно време, сè повеќе луѓе бараат начин да се опуштат, да го намалат стресот и да се поврзат со себе – на страна од класични терапии. Една од тие алтернативи која станува сè попопуларна и кај нас е звукотерапијата со кристални звуци.
„Сакам само пристојна работа и барем еднаш годишно да можам да си дозволам одмор“. „Не ми треба многу – само доволно пари за да не бројам денови до следната плата“. „Да имам покрив над глава и здравје – ништо друго не барам.“Овие реченици звучат скромно, реално, дури и мудро. Но под нив често се крие чувство на длабоко прилагодување.
Omnia.mk
Веб-страницата користи колачиња со цел непречено функционирање, статистики и подобрување на Вашето корисничко искуство.Кликнете на следниот линк со цел да се информирате за тоа како ги користиме колачињата: политика за колачиња.